غم‌کده‌ى تنهایی‌

حال عجیبی دارم . مثل دیوونه‌هام . به محض این‌که کمی تنهایی گیر بیارم ، با خودم حرف می‌زنم و نمایش اجرا می‌کنم . ( هه ! )
از بچگی هر وقت فیلم می‌دیدم خیلی تاثیر می‌ذاشت روم . همیشه خودم رو جای نقش اول فیلم‌ها می‌ذاشتم . گاهی یه آدم روشن‌فکر که همه رو تحت تاثیر حرف‌هاش قرار می‌ده ، گاهی یه آدم‌کش حرفه‌ای با پرستیژ خفن و گاهی هم یه آدم له ، که توی غم‌کده‌ى تنهایی‌‌ش کز کرده .
هی‌ی‌ی‌ى‌ی ……… روزگار . چی فکر می‌کردیم و چی شد . حال عجیبی دارم . نوشتن حالم رو بهتر نمی‌کنه . نوشتن باری رو از روی دوشم برنمی‌داره . من تنهام . تنهای تنها . تنهایی هم یه درد بی‌درمونه . دردی که هیچ علاجی برای درمانش نیست . ناسالمتی 4شنبه عروسی خواهرمه و من نشستم این‌جا و هی غصه می‌خورم که چرا ملت انقدر بی‌وفان . امروز خواهرم برگشته می‌گه یه قطعه تمرین کن و شب عروسی با ارکس بزن . هه ! کجا بودی تا حالا ؟ 1 ساله که حال ویولون زوار در رفته‌ی منو که زیر تحت داره خاک می‌خوره رو نپرسیدی ،‌ حالا بشینم قطعه تمرین کنم ؟ دارم برات . به همین زودی یادت رفت که چه رفتارهایی با همین ویولون کردی ؟
خسته نیستم اما حوصله هم ندارم . از دست این موجوداتی که روپوش آدمی‌زاد به تنشون کردن و دور هم هی تکون می‌خورن دلم گرفته .