ویولون‌های باد کرده

سلام
می‌دونم که این‌جا رو نمی‌خونی . هیچ وبلاگی رو نمی‌خونی .
دیشب دوباره وقتی از پیشت رفتم احساس راحتی می‌کردم . احساس خالی شدن می‌کردم .
چرا باید بعد از 4 سال هنوز خوابت رو ببینم ؟ چرا وقتی می‌یام پیشت دست و پام شل می‌شه ؟
نمی‌دونم ، الان کجایی ؟ سالمی ؟ بدون ما خوش می‌گذره ؟
هنوز هم برای هنرجوهات از انگشت‌های جادوئی‌م تعریف می‌کنی ؟ از این‌که چه‌جوری آرشه رو توی دستم می‌رقصونم ؟
می‌دونی ؟ من دیگه اون دختر سربه‌زیر دوران راهنمایی نیستم . الان دیگه تقریبا همه نوع کرم‌ریزی رو بلدم . همه‌ی روش‌های چرزوندن ناظممون رو امتحان کردم .
الان دیگه من کلی کتاب می‌خونم . کلی دوست دارم . نظرم راجب به خیلی چیزها عوض شده .
شاید اگه الان این‌جا بودی پیشت کم نمی‌آوردم .
شاید دوباره اون روزها بیان . وقتی بین نواختن‌ها اضاف بیاد ، من نمک‌پرانی کنم ، تو ذوق کنی و من تشویق بشم که دوباره نمک‌ بپرونم !
من هنوز هم بلد نیستم خوب بنویسم . کاش تو بودی و یادم می‌دادی . مثل همه چیزهای اضافه‌ای که توی اون یک ساعت و نیم ازت یاد می‌گرفتم .
آقای و. ، فوق میکروبیولوژی دانشگاه سراسری ،‌ استاد ویولون ، استاد کوک کردن ویولون‌های چینی سفارش داده شده از انگلستان ! ، کاش نیکولو پاگانینی رو سرچ می‌کردی و به این صفحه می‌رسیدی .